Powiększenie piersi z podniesieniem
Augmentacja z mastopeksją
Augmentacja z mastopeksją to zabieg, który łączy powiększenie piersi implantami z ich podniesieniem i zmianą kształtu. Implant uzupełnia objętość, natomiast mastopeksja pozwala usunąć nadmiar skóry, wymodelować tkanki i przenieść kompleks brodawka–otoczka w wyższe położenie.
Połączenie obu procedur rozważamy u pacjentek, u których opadaniu piersi towarzyszy niedostateczna objętość lub utrata wypełnienia ich górnej części. Samo powiększenie i samo podniesienie nie dają tego samego efektu – wybór metody zależy od budowy piersi i oczekiwań pacjentki.
Dla kogo?
Zabieg może być odpowiedni, gdy:
piersi straciły objętość i opadły, na przykład po ciąży, karmieniu piersią lub zmianie masy ciała;
brodawki są położone nisko, a pacjentka chce jednocześnie podnieść i powiększyć piersi;
opadaniu towarzyszy asymetria wymagająca korekcji kształtu lub objętości.
Podczas kwalifikacji oceniamy ilość i jakość własnych tkanek, nadmiar skóry, położenie brodawek względem fałdu podsutkowego oraz istniejące różnice między piersiami. Jeżeli objętość jest wystarczająca, właściwym rozwiązaniem może być sama mastopeksja, bez implantu.
Dlaczego sam implant może nie wystarczyć?
Implant zwiększa objętość, ale nie usuwa nadmiaru skóry. Przy istotnym opadaniu samo powiększenie nie koryguje dostatecznie położenia brodawki i własnych tkanek piersi. Większy implant nie powinien zastępować potrzebnego podniesienia.
Z kolei sama mastopeksja zmienia położenie i kształt piersi, lecz nie zapewnia takiego przyrostu objętości jak implant. Dlatego plan operacji powinien odpowiadać na dwa osobne pytania: czy pierś wymaga podniesienia oraz czy potrzebuje dodatkowej objętości.
Jeden czy dwa etapy?
Powiększenie i podniesienie można wykonać podczas jednej operacji albo rozdzielić na dwa zabiegi. O wyborze decydują między innymi rozciągliwość skóry, zakres potrzebnego podniesienia, planowany implant oraz wcześniejsze operacje piersi.
Przy bardzo wiotkich tkankach lub wątpliwościach dotyczących ich ukrwienia chirurg może zaproponować leczenie etapowe. Pozwala ono ponownie ocenić pierś po zagojeniu pierwszej operacji. Nie oznacza to, że dwa etapy są najlepszym rozwiązaniem dla każdej pacjentki.
Zabieg jednoczasowy oznacza jedną planową operację i jeden okres rekonwalescencji, ale nie wyklucza potrzeby późniejszych korekt.
Kwalifikacja i przygotowanie
Przed operacją konieczna jest ocena stanu zdrowia i piersi. Zakres badań, w tym USG lub mammografii, ustala się odpowiednio do wieku, wywiadu i wskazań klinicznych. Na konsultację zabierz wyniki dotychczasowych badań oraz dokumentację wcześniejszych operacji, a jeżeli masz implanty – także ich kartę.
Poinformuj o chorobach przewlekłych, przyjmowanych lekach i suplementach. Palenie zwiększa ryzyko problemów z gojeniem. Niewyrównana cukrzyca, zaburzenia krzepnięcia, aktywna infekcja lub inne istotne obciążenia mogą wymagać leczenia i odroczenia zabiegu. Nie odstawiaj samodzielnie leków, szczególnie wpływających na krzepnięcie krwi.
Operację warto planować przy stabilnej masie ciała. Po zakończeniu karmienia piersią należy poczekać na ustabilizowanie ich wielkości i kształtu. Plany kolejnej ciąży lub znacznego odchudzania omów z chirurgiem przed ustaleniem terminu.
Dobór implantu
Implant dobieramy do szerokości piersi, grubości tkanek, możliwości ich rozciągnięcia oraz oczekiwanego wypełnienia górnej części piersi. Znaczenie mają nie tylko mililitry, lecz także wymiary, profil i rodzaj implantu.
Również jego położenie – nad mięśniem piersiowym lub z częściowym pokryciem mięśniowym – wymaga indywidualnego zaplanowania. Nie ma jednego rozmiaru ani jednej techniki odpowiednich dla wszystkich pacjentek. Przy jednoczesnym podnoszeniu szczególnie ważne jest uniknięcie nadmiernego napięcia tkanek.
Przebieg operacji
Zabieg przeprowadzany jest w znieczuleniu ogólnym. Przed operacją wykonywane są oznaczenia planowanych cięć, położenia brodawek i fałdu podsutkowego.
W trakcie operacji przygotowywana jest przestrzeń na implant, a tkanki piersi są modelowane i podnoszone. Kompleks brodawka–otoczka jest zwykle przemieszczany z zachowaniem połączenia z tkankami zapewniającymi jego ukrwienie. W razie potrzeby zmniejsza się średnicę otoczki. Nadmiar skóry zostaje usunięty, a rany zamknięte warstwowo. Mogą zostać pozostawione dreny.
Kolejność poszczególnych czynności zależy od techniki. Przewidywany czas operacji i pobytu w placówce ustalane są podczas kwalifikacji. O terminie wypisu decyduje przebieg pooperacyjny.
Jakie blizny pozostają?
Zakres cięć zależy od nadmiaru skóry i stopnia opadania. Stosowane są cięcia:
wokół otoczki – przy ograniczonym zakresie podniesienia;
wokół otoczki i pionowo do fałdu podsutkowego – z blizną przypominającą „lizak”;
wokół otoczki, pionowo oraz w fałdzie podsutkowym – z blizną w kształcie odwróconej litery T, czyli „kotwicy”.
Mniejsza blizna nie zawsze oznacza lepszy wynik. Zbyt ograniczone cięcie może nie pozwolić na wystarczającą korekcję. Blizny pozostają na stałe, choć zwykle z czasem bledną. Ich wygląd zależy także od indywidualnego gojenia.
Czucie i karmienie piersią
Po zabiegu czucie brodawek lub skóry piersi może być osłabione, zmienione albo nadmiernie nasilone. Zmiany mogą ustępować wraz z gojeniem, ale mogą też być trwałe.
Operacja może wpłynąć na możliwość karmienia piersią. Zachowanie brodawki nie gwarantuje zachowania pełnej zdolności do laktacji. Ma to znaczenie szczególnie u pacjentek planujących kolejne ciąże.
Możliwe powikłania
Zabieg łączy ryzyka podniesienia piersi i wszczepienia implantu. Możliwe są krwiak, zakażenie, gromadzenie płynu, rozejście lub przedłużone gojenie rany, nieprawidłowe blizny, asymetria i utrzymujący się ból. Zaburzenia ukrwienia mogą prowadzić do martwicy fragmentu skóry lub części albo całości kompleksu brodawka–otoczka. Istnieje także ryzyko związane ze znieczuleniem oraz powikłaniami zakrzepowo-zatorowymi.
Do powikłań związanych z implantem należą jego przemieszczenie, pęknięcie, widoczność lub wyczuwalność brzegów i pofałdowań oraz przykurcz torebki, czyli nadmierne obkurczanie tkanki otaczającej implant. Problem z gojeniem może doprowadzić do odsłonięcia implantu i konieczności jego usunięcia.
Przed zabiegiem należy omówić także rzadkie nowotwory związane z implantami, w tym BIA-ALCL – chłoniaka występującego częściej przy implantach teksturowanych – oraz doniesienia o innych nowotworach torebki wokół implantu. Pacjentki zgłaszają też objawy ogólne, takie jak przewlekłe zmęczenie i bóle stawów, określane jako BII. Ich przyczyny i związek z implantami nie są w pełni wyjaśnione.
Okres pooperacyjny
W pierwszym okresie mogą występować obrzęk, zasinienia, ból i uczucie napięcia. Bezpośrednio po operacji nie oceniamy ostatecznego kształtu piersi – tkanki potrzebują czasu na zagojenie i ułożenie się.
Po wypisie stosuj zalecony biustonosz pooperacyjny, pielęgnuj rany i przyjmuj przepisane leki. Jeżeli pozostawiono dreny, postępuj zgodnie z otrzymaną instrukcją. Zgłaszaj się na wyznaczone kontrole.
Aktywność zwiększaj stopniowo. Przez okres wskazany przez chirurga unikaj dźwigania, intensywnego treningu i ruchów napinających rany. Termin powrotu do pracy, prowadzenia samochodu i ćwiczeń zależy od gojenia oraz rodzaju aktywności. Zorganizuj pomoc w domu na pierwsze dni, zwłaszcza przy opiece nad małymi dziećmi.
Kiedy pilnie skontaktować się z lekarzem?
Szybkie powiększenie jednej piersi, narastający ból, zmiana koloru skóry lub brodawki, gorączka, ropny wyciek albo rozejście rany wymagają pilnego kontaktu z zespołem operującym. Nie czekaj do planowej kontroli. Nagła duszność lub ból w klatce piersiowej wymagają natychmiastowej pomocy medycznej.
Trwałość efektu i dalsze kontrole
Ostateczny efekt oceniamy po ustąpieniu obrzęku i ustabilizowaniu tkanek, zwykle w ciągu kolejnych miesięcy. Operacja nie zatrzymuje starzenia. Ciąża, zmiany masy ciała oraz dalsze rozciąganie skóry mogą zmienić wygląd piersi i spowodować ponowne opadanie. Niekiedy potrzebna jest korekta kształtu, blizn lub położenia implantu.
Implanty nie są wyrobami na całe życie. W przyszłości może być konieczna ich wymiana lub usunięcie, a harmonogram kontroli powinien uwzględniać rodzaj implantu i zalecenia producenta. Kontrole mogą obejmować badania obrazowe, także gdy nie występują dolegliwości.
Kontrola implantów nie zastępuje profilaktyki raka piersi. Nadal wykonuj badania zalecone odpowiednio do wieku i ryzyka, informując pracownię o implantach. Każdy nowy guzek, utrzymujący się obrzęk lub zmianę kształtu piersi zgłoś lekarzowi, również wiele lat po operacji.
Źródła
Khavanin N, Jordan SW, Rambachan A, Kim JYS. A systematic review of single-stage augmentation-mastopexy. Plastic and Reconstructive Surgery. 2014;134(5):922–931. DOI: 10.1097/PRS.0000000000000582.
Lee MR, Unger JG, Adams WP Jr. The tissue-based triad: a process approach to augmentation mastopexy. Plastic and Reconstructive Surgery. 2014;134(2):215–225. DOI: 10.1097/PRS.0000000000000387.
Messa CA IV, Messa CA III. One-Stage Augmentation Mastopexy: A Retrospective Ten-Year Review of 2183 Consecutive Procedures. Aesthetic Surgery Journal. 2019;39(12):1352–1367. DOI: 10.1093/asj/sjz143.
Marino M, Alessandri-Bonetti M, Carbonaro R, Amendola F. Technical Refinements for Reducing Reoperations in Single-Stage Augmentation Mastopexy: A Retrospective Matched Cohort Study. Aesthetic Plastic Surgery. 2024;48:4144–4155. DOI: 10.1007/s00266-024-03917-2.
Lucocq J, Shoaib T. Long-term outcomes after single-stage augmentation mastopexy: A ten-year series and risk stratification model. JPRAS Open. 2026;49:272–283. DOI: 10.1016/j.jpra.2026.02.026.